Ergin Kalkan, Yakov Timchuk
International Journal of Current Medical and Biological Science - 2025;5(3):106-112
Amaç: Bu çalışma, Sınıf II Bölüm 1 iskeletsel anomalileri olan yetişkin hastaları tedavi eden ortodontistler arasındaki temel tanısal yaklaşımları ve tedavi tercihlerini belirlemeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Bu ankete dayalı çalışmaya toplam 50 ortodontist katılmıştır. Braket sistemleri, tork tercihleri, görüntüleme teknikleri, yer açma yöntemleri, diş çekimi tercihleri, maloklüzyon tedavi yaklaşımları ve retansiyon stratejileri dahil olmak üzere teşhis yöntemleri ve tedavi tercihleri ile ilgili on yapılandırılmış soru yöneltilmiştir. İstatistiksel analizler kategorik değişkenler için ki-kare testleri kullanılarak yapılmış ve p < 0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: Katılımcıların %64'ü geleneksel diş tellerini tercih ederken, %24'ü kendinden bağlanan diş tellerini tercih etmiştir. Tedavi sistem seçiminde %56'sı MBT, %24'ü Roth ve %20'si diğer sistemleri seçmiştir. Standart tork braketleri katılımcıların %84'ü tarafından tercih edilmiştir. Teşhis için %64'ü sefalometrik tomografi kullanırken, %24'ü yalnızca bilgisayarlı tomografiye güvenmiştir. En yaygın yer açma yaklaşımı distalizasyondu (%72) ve en sık çekilen dişler üst üçüncü molarlardı (%52). Çoğunluk (%64) oklüzal düzeltme için mini implantlarla birlikte intermaksiller lastikleri tercih etmiştir. Retansiyon için %50'si hem sabit hem de hareketli retainer kullanmıştır. Sonuçlar: Bu çalışma ortodontik tanı ve tedavi planlamasındaki çeşitliliği vurgulamaktadır. Çoğu ortodontist modern, cerrahi olmayan yaklaşımları tercih etmiş, estetik ve fonksiyonel sonuçları dengelerken tedavi süresinde verimliliği vurgulamıştır.
