Muhammed GÖMEÇ, Hasan Musab GÜLMEZ, Ayşegül ÖZTÜRK
Hitit Medical Journal - 2026;8(3):626-635
Amaç: Meme kanseri, kansere bağlı mortalitenin önde gelen nedenlerinden biridir. Antrasiklin grubu bir kemoterapötik olan doksorubisin (DOX), meme kanseri tedavisinde yaygın olarak kullanılmakla birlikte, DOX direncinin gelişmesi tedavi başarısını önemli ölçüde sınırlamaktadır. Proton pompa inhibitörlerinin (PPI) hücresel mikroçevreyi modüle edebildiği ve tümör biyolojisi üzerinde etkili olabileceği bilinmektedir. Bu çalışma, artan doksorubisin konsantrasyonlarına adapte olmuş MCF-7 meme kanseri hücrelerinin canlılığı üzerindeki pantoprazol ve omeprazolün tek ajan etkilerini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada insan meme kanseri hücre hattı MCF-7 kullanılmıştır. Doksorubisine adapte hücreler (MCF-7/DOX-A), MCF-7 hücrelerinin artan konsantrasyonlarda DOX'a maruz bırakılmasıyla in vitro olarak elde edilmiştir. Adaptasyon protokolünün ardından hücreler deneylerde kullanılmıştır; direnç fenotipi bağımsız olarak doğrulanmamıştır. MCF-7/DOX-A hücrelerine pantoprazol ve omeprazol 50, 25, 12,5 ve 6,25 muM konsantrasyonlarında uygulanmıştır. Hücre canlılığı XTT kolorimetrik yöntemi ile değerlendirilmiş, elde edilen veriler istatistiksel olarak analiz edilmiştir. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Test edilen konsantrasyonlarda pantoprazol veya omeprazol uygulaması, MCF-7/DOX-A hücrelerinde XTT ile ölçülen canlılık açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark oluşturmadı (p>0,05). Sonuç: Pantoprazol ve omeprazol, test edilen konsantrasyonlarda MCF-7/DOX-A hücrelerinin canlılığını anlamlı düzeyde değiştirmemiştir. Bu sonuç, diğer hücresel etkilerin bulunmadığını dışlamaz.
