Cihan ADANAŞ, Ali Mahir GÜNDÜZ, Sezai ÖZKAN, Murat CANLIIŞIK
Journal of Contemporary Medicine - 2026;16(5):268-272
Amaç: Bu çalışmanın amacı, artroskopik olarak menisküs yırtığı tanısı kesinleştirilmiş olgularda patella yüksekliği (patella alta) sıklığını belirlemek ve patella yüksekliğinin menisküs yırtıklarının tarafı, anatomik yerleşimi ve tipi ile olan ilişkisini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya artroskopik cerrahi uygulanan 152 hasta (84 erkek, 68 kadın; ortalama yaş 36.2 yıl) dahil edildi. Hastaların ameliyat öncesi yan diz radyografileri üzerinden Insall-Salvati İndeksi (ISI) ve Caton-Deschamps İndeksi (CDI) hesaplandı. ISI>1.2 değeri Patella Alta olarak kabul edildi. Artroskopi kayıtlarından menisküs yırtığının tarafı (medial, lateral, bilateral), anatomik bölgesi (ön, gövde, arka boynuz) ve yırtık tipleri kaydedilerek radyolojik verilerle karşılaştırıldı. Bulgular: Artroskopik değerlendirmede hastaların %84.2'sinde (n=128) medial, %9.2'sinde (n=14) lateral ve %6.6'sında (n=10) bilateral menisküs yırtığı saptandı. Tüm grupta patella alta oranı %42.1 (n=64) olarak bulundu. Patella alta saptanan olgularda medial menisküs yırtığı oranı (%87.5), normal patella grubuna göre anlamlı derecede yüksek izlendi (p=0.042). Anatomik yerleşim analizinde, Patella alta varlığında yırtıkların %73.4 (n=47) oranında belirgin şekilde arka boynuzda (posterior horn) yoğunlaştığı görüldü (p<0.001). Ayrıca yüksek patella grubunda kompleks ve flep tipi yırtık sıklığının anlamlı düzeyde yüksek olduğu belirlendi (p=0.016). Sonuç: Artroskopi yapılan menisküs yırtıklı olgularda yüksek patella (patella alta) sıklığı %42.1 gibi yüksek bir orandadır. Patella yüksekliği, özellikle medial menisküs arka boynuz yırtıkları ve kompleks yırtık tipleri ile güçlü bir klinik ve anatomik ilişki göstermektedir. Cerrahi ve rehabilitasyon planlamasında diz ekstansör mekanizmasının bu biyomekanik etkisinin göz önünde bulundurulması önem taşımaktadır.
