Asena Türedi ALPTEKİN, Betul İLHAN, Ali GÜRKAN
International Archives of Dental Sciences - 2026;47(2):89-99
GİRİŞ: Bu çalışma, peri -implantitis hastalarında periapikal (PA) radyografilerin vertikal peri-implant kemik defekti boyutlarını ve defekt türlerini belirlemedeki etkinliğini değerlendirmiştir. Ayrıca, plastik ve metal periodontal problarla yapılan sondalama derin liği ölçümlerinin tutarlılığı incelenmiştir. GEREÇ ve YÖNTEM: Peri -implantitis teşhisi konmuş 28 hasta (51 implant, 96 defekt) dahil edilmiştir. Standardize PA radyografilerde defekt derinlikleri ve genişlikleri ölçülerek intraoperatif ölçümlerle karşılaştırılmıştır. Defekt tipleri radyografik ve cer rahi gözlemlerle sınıflandırılarak uyum analiz edilmiştir. Sondalama derinliği, metal Williams ve plastik UNC -12 problarla ölçülmüştür. İstatistiksel analizler bağımlı t -testleri, Bland -Altman grafikleri ve Kappa analizi ile yapılmıştır. BULGULAR: PA radyografiler defekt boyutlarını intraoperatif ölçümlere göre daha düşük göstermiştir (derinlik farkı: 0.34 mm, genişlik farkı: 0.32 mm; p < 0.001). Radyografik ölçümlerin tekrarlanabilirliği mükemmel bulunmuştur (ICC = 0.997). Defekt sınıflan dırmalarında orta düzeyde uyum (kappa = 0.47) belirlenmiş , tip 1c ve 1d en yüksek uyumu göstermiştir. Metal ve plastik problar arasında güçlü uyum (kappa = 0.71) saptanmıştır. SONUÇ: PA radyografiler, peri -implant kemik defektlerinin değerlendirilmesinde güvenilirdir ancak boyutları bir miktar düşük tahmin eder. Defekt sınıflandırmalarındaki orta uyum, cerrahi öncesi klinik kullanımını desteklemektedir. Metal ve plastik problar, peri-implantitis teşhisinde tutarlı ölçümler sunmaktadır.
