Emin Can BALCI, Sever ÇAĞLAR, Abdurrahman ACAR, Anıl ŞÜKÜROĞLU, Serdar BİBER
Bağcılar Tıp Bülteni - 2026;11(2):185-190
Amaç: Bu çalışmada, plantar fasiit tanılı hastalarda gonartroz görülme oranını ve evrelemesini belirlemeyi amaçladık. Etiyopatogenezinde ortak faktörler bulunabilecek bu iki hastalığın birliktelik gösterme durumunu değerlendirdik. Yöntem: Plantar fasiit tanısı olan 57 hasta ve 114 sağlıklı kontrol bireyi olmak üzere toplam 171 kişi çalışmaya dahil edildi. Otuz-70 yaş aralığındaki hastaların plantar fasiit tanısı, sabah ilk adımlarda belirginleşen topuk altı ağrısı, medial kalkaneal tübere palpasyonla hassasiyet ve Windlass testi pozitifliği gibi bulgulara dayanarak konulmuş, kalkaneal spur varlığı radyolojik olarak değerlendirilmiştir. Plantar fasiit dışında alt ekstremite patolojisi, geçirilmiş cerrahi öyküsü, romatolojik hastalık, nörolojik veya vasküler nedenli topuk ağrısı olanlar ve vücut kitle indeksi >=30 bireyler dışlanmıştır. Kontrol grubunda, plantar fasiit tanısı olmayan, yaş ve cinsiyet dağılımı benzer bireyler yer almıştır. Tüm hastalara ayakta yük vererek diz ön-yan grafileri çekilmiş ve Kellgren-Lawrence sınıflaması ile gonartroz evrelemesi yapılarak gruplar arasında karşılaştırılmıştır. Bulgular: Plantar fasiit tanısı olan 57 hasta ve 114 kontrol bireyi çalışmaya dahil edildi. Hasta demografik verileri incelendiğinde, yaş, cinsiyet dağılımı ve vücut kitle indeksi açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Radyolojik diz osteoartrit sıklığı olgu grubunda %77,2, kontrol grubunda ise %58,8 olup, olgu grubunda anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0,017). Ayrıca, artroz evreleri değerlendirildiğinde, olgu grubunda ileri evre artroz oranı kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha yüksekti (p=0,020). Sonuç: Plantar fasiit tanısı alan bireylerde diz osteoartritinin daha sık görüldüğünü göstermektedir. Bu bulgu, klinik pratiğe önemli bir mesaj taşımakta olup, plantar fasiitli hastaların değerlendirilmesinde diz eklemi semptomlarının dikkate alınmasının ve gerektiğinde erken müdahalenin yaşam kalitesini artırabileceği ve ilerleyici eklem hasarını önlemeye katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.
