AYŞE ÖNER, GÜLDEN BAŞKOL, SARPER KARAKÜÇÜK, MEVLÜT BAŞKOL, KORAY GÜMÜŞ, HATİCE ARDA, ERTUĞRUL MİRZA
Journal of Clinical Practice and Research - 2010;32(4):235-240
Amaç: Bu çalışmada Tip 2 diabetes mellituslu (DM) olgularda lipit peroksidasyonunun son ürünlerinden olan ve reaktif oksijen parçaları tarafından indüklenen, paraksonaz 1 (PON1) ve malondialdehit (MDA) seviyelerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Elli yedi diabetik olguda ve kontrol grubunu oluşturan 24 sağlıklı olguda serum MDA ve PON1 seviyeleri spektrofotometrik olarak ölçüldü. Bulgular: DM grubunda, ortalama serum bazal PON1 düzeyi 151,72 ± 76,26 U/L, ortalama stimüle PON 1 düzeyi 329,86 ± 234,05 U/L ve ortalama MDA düzeyi 3.79 ± 2.11 nmol/mL olarak bulundu. Kontrol grubunda ise ortalama serum bazal PON1 düzeyi 272,69 ± 104,44 U/L, ortalama stimüle PON 1 düzeyi 554,29 ± 214,58 U/L ve ortalama MDA düzeyi 1,12 ± 0.29 nmol/mL olarak bulundu. Diabetik olgularda serum bazal PON1 ve stimüle PON 1 düzeyleri sağlıklı kontrollere göre anlamlı olarak düşük saptanırken (p <0.001), serum MDA düzeyleri anlamlı olarak yüksekti (p <0.001). Sonuç: Hiperglisemi nedeniyle artmış oksidatif stres PON aktivitesinde azalmaya neden olmaktadır. Bu nedenle PON glisemik kontrolün ve komplikasyon gelişiminin bir göstergesi olarak kullanılabilir.
