Recep FEDAİ
Sabuncuoglu Serefeddin Health Sciences - 2025;7(2):116-120
Bu makale, Türkiye'de sağlık hizmetlerinin ve sağlık alanındaki istihdam biçimlerinin neo-liberal politikaların etkisiyle geçirdiği dönüşümü incelemektedir. 2003 yılında uygulamaya konulan Sağlıkta Dönüşüm Programı (SDP), sağlık hizmetlerinin kamusal bir hak olmaktan çıkarılıp piyasa mantığına göre yeniden yapılandırılmasına neden olmuştur. Bu süreçte hastaneler işletme, hastalar müşteri, sağlık çalışanları ise esnek ve güvencesiz istihdam modellerinin öznesi hâline gelmiştir. Araştırma, devlet-sermaye ilişkileri ve uluslararası kuruluşların (Dünya Bankası, Dünya Sağlık Örgütü) yönlendirici rolünü tarihsel ve karşılaştırmalı yöntemlerle analiz etmektedir. Elde edilen bulgular, SDP'nin yaşam süresinde artış sağlamakla birlikte, sağlık hizmetlerine erişimde eşitsizlikleri derinleştirdiğini ve çalışanların güvencesizliğini artırdığını göstermektedir. Şehir Hastaneleri, Genel Sağlık Sigortası, taşeronlaşma ve performansa dayalı sistemler, sosyal devletin gerilemesi bağlamında ele alınmakta; sermaye birikim rejiminin sağlık politikaları üzerindeki etkileri ortaya konulmaktadır.
