ARZU BABACAN
Hipokrat Tıp Dergisi - 2025;5(2):52-58
Amaç: Bu çalışma sağlık personelinin temel yaşam desteği konusundaki bilgi düzeyini ve farkındalığını değerlendirmeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntemler: Katılımcıların demografik özelliklerini, temel yaşam desteği eğitimlerini, uygulama durumlarını ve bilgi düzeylerini ölçmek için Amerikan Kalp Derneği’nin Temel Yaşam Desteği ve Avrupa Resüsitasyon Konseyi’nin 2020 yılında güncellenen COVID-19 kılavuzları temel alınarak hazırlanan on soruluk bir anket formu kullanılmıştır. Çalışma 421 kişinin katılımı ile tamamlanmıştır. Sağlık personeli çalıştıkları bölümlere ve sağlık hizmeti sunma durumlarına göre gruplandırılmış ve veriler gruplar arasında karşılaştırılmıştır. Sağlık hizmeti vermeyen sağlık personeli birinci grubu, sağlık hizmeti verenler ise ikinci grubu oluşturmuştur. Bulgular: Çalışma birinci grupta 158, ikinci grupta 263 katılımcı ile tamamlanmıştır. Her iki gruptaki katılımcıların yaklaşık %70’i temel yaşam desteği eğitimi almıştır. Temel yaşam desteği bilgi düzeyi ikinci grupta iyi, birinci grupta ise düşük düzeydeydi. Temel yaşam desteği puanları açısından cinsiyet, yaş ya da hizmet süresi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Toplam temel yaşam desteği puanı birinci grupta bilgi işlem personeli ve laboratuvar teknisyenlerinde, ikinci grupta ise doktorlarda diğer meslek gruplarına kıyasla daha yüksektir. Her iki grupta da temel yaşam desteği ve otomatik eksternal defibrilatörler hakkındaki bilgi durumu güncel değildi. Ancak COVID-19 hastalarında temel yaşam desteği ve kişisel koruyucu ekipman bilgisi güncel bulunmuştur. Sonuç: Temel yaşam desteği bilgi düzeyi sağlık personeli arasında çalışılan bölüm ve mesleğe göre farklılık göstermektedir. Temel yaşam desteği eğitimlerine daha fazla katılımın sağlanması, eğitimlerin güncellenmesi ve pratik uygulamaların artırılması sağlık personelinin bilgi ve eğitim düzeyini artırabilir.
