Şerife ŞAHİN, Hümeyra ÜNSAL, Gökmen KURT
Bezmialem Science - 2026;14(3):294-300
Amaç: Bu çalışmanın amacı, şeffaf plak tedavisi gören hastalarda kompozit ataçman kaybı insidansını değerlendirmek ve ataçman debondingi ile ilişkili hasta, diş ve tedaviye bağlı faktörleri belirlemektir. Yöntemler: Şeffaf plak tedavisi gören 21 hasta (17 kadın, 4 erkek; ortalama yaş 23,86+/-8,21 yıl) çalışmaya dahil edildi. Ataçmanlar, üretici firmanın protokolüne uygun olarak yüksek viskoziteli kompozit kullanılarak yapıştırıldı. Hastalar 6 ay boyunca takip edildi ve rutin randevularda ataçman kayıpları kaydedildi. İstatistiksel analizler Fisher'ın kesin testi, Yates düzeltmesi ve Pearson ki-kare testi kullanılarak yapıldı; p<=0,05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: Toplam 427 ataçmandan 21'i kaybedildi. Ataçman kaybı, ataçman tipi (konvansiyonel ve optimize, p=0,009) ile diş tipi (p=0,0005) ile anlamlı şekilde ilişkili bulundu. Ataçman boyutu, dental ark, hastanın cinsiyeti, çiğneme alışkanlıkları, günlük plak kullanım süresi, plak çıkarma sıklığı veya çıkarma yönü ile ataçman kaybı arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Sonuç: Şeffaf plak tedavisinde ataçman kaybı, ataçman tipi ve diş tipi ile anlamlı olarak ilişkilidir. Optimize ataçmanlar daha iyi retansiyon gösterirken, en yüksek ataçman kaybı molar dişlerde gözlenmiştir.
