HUSEYİN SARISALTIK, ORHAN AKINCI, HAKAN GÜRBÜZ
Acta Orthopaedica et Traumatologica Turcica - 2000;34(5):475-479
Amaç: Bubakromial sıkışma sendromu görülen hastalarda tanısal yöntemlerin evrelendirmeye katkısı araştırıldı. Çalışma planı: Omuz ağrısı ve hareket kısıtlılığı nedeniyle başvuran evre 2 ve evre 3 subakromial sıkışma sendromu tanısı konan 39 olguda (24 kadın, 15 erkek; yaşı ort. 54; dağılım 36-72) tanısal yöntemlerin evrelendirmeye katkısı araştırıldı. Evrelendirmede direkt grafi, ultrasonografi (US) ve artrografi gibi görüntüleme yöntemleri kullanıldı. On yedi olguda (%43.6) tanısal yöntemlerle elde edilen bulgular, ameliyat sırasında saptanan bulgularla karşılaştırıldı. Ameliyat endikasyonu olmayan ve ameliyat edilemeyen olgularda ise karşılaştırma artrografi ile yapıldı. Sonuçlar: Artrografinin duyarlılık ve negatif tahmin gücü %100, yalancı negatifliği %0.0 bulundu. Buna karşın, US duyarlılığı %83, negatif tahmin gücü %66 idi; yalancı negatifliğinin ise %33 gibi oldukça yüksek bir oranda olduğu gözlendi. Artrografi ile tam yırtık tanısı konulan ancak ameliyat edilemeyen olguların US bulguları artrografi ile karşılaştırıldı ğında US duyarlılığının %63'e düştüğü görüldü. Çıkarımlar: Döndürücü manşetin tam yırtıklarında artrografinin tanısal değerinin US'den üstün olduğu görüldü.