Nurullah KOÇAK, Ahmet ÖZDEMİR
MN Oftalmoloji Dergisi - 2025;32(4):222-228
Amaç: Vitreus hemorajisi (VH) nedeniyle tanısal pars plana vitrektomi (PPV) uygulanan non-diyabetik hastalarda etyolojik dağılımı ve kısa dönem görsel sonuçları değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Bu geriye dönük çalışmaya, Ocak 2021 ile Mart 2025 tarihleri arasında üçüncü basamak bir retina ünitesinde VH ne- deniyle PPV uygulanan 99 non-diyabetik hasta dahil edildi. Sadece ameliyat öncesi etyolojisi bilinmeyen ve en az 3 aylık takip süresi olan olgular çalışmaya alındı. Nihai tanılar, cerrahi sırasındaki bulgulara ve/veya cerrahi sonrası görüntülemelere göre belirl endi. Görme keskinliği Snellen eşelleriyle değerlendirildi ve logMAR formatına dönüştürüldü. İstatistiksel karşılaştırmalarda ki-kare testi, Fisher' exact testi, eşleştirilmiş t-testi veya Wilcoxon işaretli sıra testi kullanıldı. p<0,05 değeri istatistiksel olarak anl amlı kabul edildi. Bulgular: Toplam 303 VH olgusunun 99'u (%32,7) non-diyabetikti. En sık etyolojiler retina yırtığı (%49,5), oküler travma (%15,2), re- tina ven tıkanıklığı (%13,1) ve posterior vitreus dekolmanı (%10,1) idi. Retina yırtığı (ortanca logMAR iyileşmesi: 2,3'ten 0,7 'ye, p<0,001), travma (p<0,001) ve ven tıkanıklığı (p<0,001) olgularında anlamlı düzeyde en iyi düzeltilmiş görme keskinliği (EİDGK) ar- tışı gözlendi. Yaşa bağlı maküla dejenerasyonu (YBMD) ilişkili VH olgularında ise mütevazı ancak anlamlı bir görsel iyileşme iz lendi (p=0,007). Non-diyabetik olguların %80,8'inde erken vitrektomi (<30 gün) uygulandı. Sonuç: Tanısal PPV , non-diyabetik VH olgularında hem gizli etyolojilerin ortaya konmasında hem de görsel fonksiyonun geri kazanıl- masında oldukça etkilidir. Özellikle retina yırtığı, travma ve vasküler tıkanıklığı olan hastalarda erken müdahale daha iyi son uçlarla iliş- kilidir. Bu bulgular, tanısal belirsizlik taşıyan VH olgularının yönetiminde erken vitrektominin rolünü desteklemektedir.
