Gözde GÜRSOY ÇİRKİNOĞLU, Tuba KUVVET YOLDAŞ, Canan SALMAN ÖNEMLİ, Mehmet Ali EFE, Hızır İlyas HATİPOĞLU, Aylin ATEŞALP
Developments and Experiments in Health and Medicine - 2026;40(4):504-513
AMAÇ: Temel yaşam desteği eğitimi sonrasında hemşirelerin teorik bilgi düzeyindeki değişimin değerlendirilmesi ve eğitim sonrası bilgi düzeyi ile simülasyona dayalı kardiyopulmoner resüsitasyon performansı arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlandı. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu prospektif, tek gruplu ön test -son test eğitim çalışmasına 321 hemşire dahil edildi. Katılımcılara 45 dakikalık teorik eğitim ve gözetimli manken uygulamasından oluşan standartlaştırılmış bir eğitim programı uygulandı. Teorik bilgi, eğitimden hemen önce ve sonra uygulanan 10 maddelik bir testle değerlendirildi. Kardiyopulmoner resüsitasyon performansı, eğitimden hemen sonra iki eğitmen tarafından yapılandırılmış 10 maddelik bir kontrol listesi kullanılarak değerlendirildi. Sekiz ve üzerindeki puan başarılı performans olarak kabul edildi. BULGULAR: Ortalama bilgi puanı eğitim öncesinde 2,9 +/- 1,6 iken eğitim sonrasında 4,2 +/- 1,1'e yükseldi (p < 0,001; Cohen's d = 0,97). Katılımcıların %81,3'ü başarılı kardiyopulmoner resüsitasyon performansı gösterdi. Eğitim sonrası bilgi puanı ile başarılı performans arasında zayıf düzeyde pozitif ilişki bulundu (r = 0,179; p = 0,001). Başarılı performans gösteren katılımcıların eğitim sonrası bilgi puanları başarısız olanlardan daha yüksekti (4,39 +/- 1,14'e karşı 3,87 +/- 1,03; p = 0,001). SONUÇ: Temel yaşam desteği eğitimi teorik bilgi düzeyinde artışla ilişkili bulundu ve daha yüksek eğitim sonrası bilgi puanları daha iyi simülasyon performansıyla ilişkiliydi. Bununla birlikte, eğitim sonrası mutlak bilgi puanının düşük kalması, tekrarlanan, yapılandırılmış ve performansa dayalı eğitimlere gereksinim olduğunu düşündürmektedir.