TEMPOROMANDİBULAR BOZUKLUKLARI OLAN HASTALARDA STABİLİZASYON SPLİNT TEDAVİSİNİN KLİNİK ETKİNLİĞİ: RETROSPEKTİF GÖZLEMSEL BİR ÇALIŞMA

Yusuf TAMER, Mehmet Erdem PARMAKSIZ

EurAsian Journal of Oral and Maxillofacial Surgery - 2026;5(3):123-130

Department of Oral and Maxillofacial Surgery, Faculty of Dentistry, Başkent University, Adana, Turkiye

 

Amaç: Bu çalışmanın amacı, temporomandibular bozukluk (TMB) ilişkili semptomlar nedeniyle stabilizasyon splinti uygulanan hastaların tedavi öncesi ve sonrası klinik parametrelerini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif klinik çalışmaya, Başkent Üniversitesi Adana Turgut Noyan Uygulama ve Araştırma Hastanesi Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi Kliniği'ne başvuran ve sert akrilik stabilizasyon splinti uygulanan 30 hasta dahil edilmiştir. Hastalar klinik bulgulara göre artralji-dominant TMB (n=17), miyojenik TMB (n=8) ve kombine ağrı paternli TMB (n=5) olmak üzere üç gruba ayrılmıştır. Primer sonuç ölçütü Vizüel Analog Skala (VAS) ile değerlendirilen ağrı şiddetindeki değişim olup, maksimum ağız açıklığı (MAA), kas ve eklem hassasiyeti sekonder sonuç ölçütleri olarak incelenmiştir. İstatistiksel analizde Wilcoxon signed-rank testi, paired t-test, Kruskal-Wallis testi, Fisher's Exact testi ve Spearman korelasyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Hastaların %73,3'ü kadın olup yaş ortalaması 30,0 +/- 4,1 yıl idi. Başlangıç VAS skoru 7,50 +/- 1,04'ten final kontrolde 2,57 +/- 1,28'e geriledi (p<0,0001). Ortalama VAS azalması %65,3 +/- 17,8 olup hastaların %93,3'ü >=%30 ağrı azalması kriteri ile tedaviye yanıtlı olarak sınıflandırıldı. Maksimum ağız açıklığı 29,5 +/- 4,6 mm'den 35,5 +/- 1,8 mm'ye yükseldi (p<0,0001). Başlangıçta kas palpasyon ağrısı bulunan hastaların %68,0'inde, TME palpasyon ağrısı bulunan hastaların ise %66,7'sinde klinik düzelme saptandı. Tanı grupları arasında VAS azalma yüzdesi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p=0,780). Semptom süresi ile VAS azalma yüzdesi arasında orta düzeyde negatif korelasyon saptandı (Spearman rho=-0,453, p=0,012). Sonuç: Stabilizasyon splint tedavisi, farklı TMB alt gruplarında ağrı şiddetini azaltmada ve fonksiyonel iyileşme sağlamada etkili bir konservatif tedavi bulunmuştur ancak retrospektif tasarım ve kontrol grubunun bulunmaması nedeniyle sonuçlar dikkatli yorumlanmalıdır.