MEHMET YALTIRIK, ALEN PALANCIOĞLU, MELTEM KORAY, CEVAT TUĞRUL TURGUT
Yeditepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Dergisi - 2017;13(2):43-50
Temporomandibular Eklem (TME) hareketleri günlük hayatta çok önemli bir yere sahiptir. Temporomandibular Eklem rahatsızlıkları internal disk düzensizliklerinden osteoartrite kadar değişik seviyelerde olabilir. Sinovyal bir eklem olan TME’nin uzun dönem sağlığı, artiküler yüzeylerdeki stresi kontrol eden mekanizmaların etkinliğine bağlıdır. Yaşlanma sonucu bütün organizmada morfolojik ve fonksiyonel değişiklikler görülürken TME ağrılı yada ağrısız disk deplasmanı ve açık yada kapalı kilitlenmenin görülme sıklığı artar. Temporomandibular eklem hastalıkları sıklıkla karşılaşılan ve toplumun yaklaşık % 28’inde temporomandibular rahatsızlıkları mevcuttur. Bunların % 14’ünde mandibula hareketlerinde kısıtlanma ve ancak % 1’inde ciddi semptomlar mevcuttur. Travma en sık görülen sebeptir. Temporomandibular rahatsızlıkları ile ilgili pek çok sınıflandırma yapılmıştır. Bell (1982) tarafından geliştirilen ve Okeson (1998) tarafından modifiye edilen sınıflandırma ile Wilkes’in (1989) oluşturduğu sınıflandırma sistemi günümüzde yaygın olarak kullanılmaktadır. Temporomandibular rahatsızlıklarının teşhis edilmesinde iyi bir klinik muayene şarttır. Muayene şu aşamalarda yapılabilir: Anamnez, fiziksel muayene; TME muayenesi; kasların muayenesi, ağız içinin, dişlerin ve kulak burun boğaz muayenesi, laboratuvar testleri, radyolojik muayene. Radyolojik muayenede ise TME’nin görüntülenmesinde radyografi teknikleri, ktomografi, bilgisayarlı tomografi, komputerize tomografi, manyetik rezonans görüntüleme (MRG), ultrasonografi, artrografi ve artroskopi teknikleri kullanılmaktadır.
