TİBİA DİAFİZ KIRIKLARININ İNTRAMEDÜLLER ÇİVİLENMESİ SONRASI PATELLAR TENDİNOSİS GELİŞMESİ ÜZERİNDE VÜCUT KİTLE İNDEKSİNİN ETKİSİ

GÜLTEKİN SITKI ÇEÇEN, DENİZ GÜLABİ, YİĞİT ERDAĞ, HALİL BEKLER, GÜVEN BULUT, SEYİT ALİ GÜMÜŞTAŞ

Southern Clinics of Istanbul Eurasia - 2014;25(3):210-214

Lütfi Kırdar Kartal Eğitim Ve Araştırma Hastanesi Ortopedi Travmatoloji Kliniği İstanbul

 

AMAÇ: Tibia diafiz kırıklarının tedavisinde kullanılan intramedüller çivileme (İMÇ) sonrası patellar tendinit dizönü ağrılarının önde gelen nedenlerindendir. Çalışmamızda amaç opere İMÇ hastalarında kaynama sonrası hastalarda sağlam ve opere taraf arasındaki patellar tendon değişikliklerini MR görüntüleme ile karşılaştırmaktır. YÖNTEMLER: Çalışmamız Temmuz 2010 ile Eylül 2011 tarihleri arasında kliniğimizde tibia kırığı nedeniyle transpatellar yolla İMÇ uygulanmış dizönü ağrısı olan 12 hasta üzerinde yapıldı. Kırık kaynamasını takiben yapılan sağlam ve kırık taraf karşılaştırmalı MR görüntülemesi ortalama 19.9 ayda (14-28) yapıldı. Ölçümler belirlenen sabit anatomik bölgelerde yapıldı. Sagital plan ölçümleri patellar tendon 3 parça bölünüp, üst-orta-alt bölümler olarak değerlendirildi. BULGULAR: Kırık taraf sagital proksimal, orta, distal ölçümleri sağlam tarafa göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.01). Kırık taraf aksiyel ölçümleri de sağlam tarafa göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksekti (p<0.05). Opere taraftaki patellar tendon kalınlaşmalarının, tendon distaline doğru arttığı gözlendi. SONUÇ: Tibia diafiz kırığı nedeniyle İMÇ yapılan hastalarda dizönü ağrısı en sık gözlenen komplikasyonlardan biridir. Dizönü ağrı nedenlerinden biriside patellar tendondaki kalınlaşmadır. Bunu önlemek için nazik doku açılması ve oyma sırasında doku koruyucularının kullanılmasına özen gösterilmelidir.