TİP 1 DİABETES MELLİTUSLU ÇOCUKLARDA GLİSEMİK KONTROLÜN TROMBOSİT İNDEKSLERİ ÜZERİNE ETKİSİ

KAMİLE YUCEL, SEKİBE ISİK DİSCİ, MEHTAP YUCEL

Şişli Etfal Hastanesi Tıp Bülteni - 2024;58(2):139-145

KTO Karatay Üniversitesi Tıp Fakültesi, Tıbbi Biyokimya Anabilim Dalı, Konya

 

Amaç: Çalışmanın amacı Tip 1 diyabetes mellitüs (T1DM) tanısı alan çocukları bazı laboratuvar parametreleri ve trombosit indeksleri açısından sağlıklı kontrollerle karşılaştırmaktır. YÖNTEMLER: Bu çalışma retrospektiftir. Hastaları <%7 (iyi) ve ≥%7 (kötü) olarak sınıflandırmak için hemoglobin A1c HbA1c değerlerini kullandık. Trombosit kütlesi (PM) değeri hemogram verilerinden hesaplandı (PM=PLTxMPV). BULGULAR: Çalışmaya T1DM tanısı almış toplam 87 hasta ve 120 sağlıklı katılımcı dahil edildi. Açlık glukozu, üre, kreatinin, hemoglobin (HGB), eritrosit (RBC), ortalama trombosit hacmi (MPV) ve trombosit dağılım genişliği (PDW) hasta grubunda sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti. Trombosit (PLT), trombositokrit (PCT) ve trombosit kütlesi (PM), kötü glisemik kontrolde, iyi glisemik kontrol ve sağlıklı gruplara göre anlamlı derecede düşüktü. Sağlıklı kontrol grubundaki PDW, iyi ve kötü glisemik kontrol gruplarına göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü. Glisemik kontrolü kötü olan grupta MPV ile HbA1c düzeyi arasında pozitif ve anlamlı bir korelasyon mevcuttu (r=0.401, p<0.05). SONUÇ: Özetlemek gerekirse, sonuçlarımız MPV ve PDW’nin T1DM’li çocuklarda sağlıklı kontrollere kıyasla anlamlı derecede yüksek olduğunu göstermektedir. Glisemik kontrolün zayıf olduğu grupta PLT düzeyleri diğer iki gruba göre anlamlı derecede düşüktü ve PCT ve PM düzeylerinde düşüşe yol açtı. PLT seviyelerindeki azalmanın PLT’nin hiperaktivitesinden ve hızlı dönüşümünden kaynaklanıp kaynaklanmadığını anlamak için daha kapsamlı yapılacak çalışmalara ihtiyaç vardır. (SETB-2023-12-233)