ELİDA YUKSEL, LİDA BULBUL, SEMRA YİLMAZ, SAMİ HATİPOGLU, ESRA DENİZ PAPATYA CAKİR
Şişli Etfal Hastanesi Tıp Bülteni - 2024;58(2):146-154
Amaç: Tip 1 diyabetli (T1DM) 8-18 yaş arası çocuk ve ergenlerde psikososyal sorunların sıklığını ve yaşam kalitesini etkileyen faktörleri değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Çalışmada, T1DM tanısıyla en az 6 ay boyunca takip edilen 8-18 yaş arası çocuk ve ergenler değerlendirilerek, sağlıklı çocuk ve ergenlerle karşılaştırıldı. Her iki grubun hastalık takibi ve sosyodemografik özelliklerine ilişkin veriler çalışma formuna kaydedildi. Ayrıca her iki gruba da Çocuklarda Depresyon Envanteri (CDI), Çocuklarda Anksiyete İle İlgili Bozukluklar Taraması (SCARED) ve Çocuklarda Yaşam Kalitesi Anketi (KINDL: KINDerLebensqualitätsfragebogen) uygulandı. T1DM grubu ile kontrol grubunun ölçek puanları karşılaştırıldı. BULGULAR: Bu çalışma için 81’i T1DM grubunda ve 100’ü kontrol grubunda olmak üzere toplam 181 çocuk veya ergen değerlendirildi. Ortalama yaş T1DM grubunda 13,1±2,4 yıl, kontrol grubunda ise 12,4±2,1 yıl idi. Ortalama CDI, SCARED ve KINDL puanları sırasıyla; T1DM grubunda 15,3±7,2, 23,6±11,9, 53,5±13,7, kontrol grubunda ise 7,9±6,8, 14,7±13, 60±11,6 idi. İki grup arasında ortalama CDI, SCARED ve KINDL skorları açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (tüm p değerleri <0,001). Evde diyabet diyetine uyum azaldıkça ortalama CDI skorunda anlamlı artış (p=0,005), KINDL skorunda ise anlamlı düşüş (p=0,002) görüldü. Ev dışında diyabetik diyete uyum azaldıkça KINDL skorunun anlamlı düzeyde azaldığı görüldü (p=0,001). SONUÇ: T1DM’li çocuklarda sağlıklı çocuklara göre yaşam kalitesi daha düşük, depresyon ve anksiyete düzeyleri daha yüksektir. Bu nedenle Tip 1DM’li çocuklara tanı anından itibaren psikososyal destek sağlanması gerekmektedir. (SETB-2024-01-013)
