Gülçin ARSLAN, Tarık KIRKGÖZ, Gülin TABANLI, Behzat ÖZKAN
Pediatric Practice and Research - 2026;14(1):1964496-0
Amaç: Çocuklarda tip 2 diabetes mellitus (T2DM) prevalansı, obezite sıklığındaki artışa paralel olarak giderek yükselmektedir. Sinsi başlangıcı ve yavaş ilerleyen seyri nedeniyle komplikasyonlar çoğunlukla erişkin dönemde ortaya çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı, T2DM tanılı pediatrik hastaların klinik ve laboratuvar bulgularını ile komplikasyon sıklıklarını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Ocak 2014 ile Ocak 2023 tarihleri arasında kliniğimizde T2DM tanısı ile izlenen hastaların tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelendi. Hastalara ait demografik özellikler, klinik bulgular, laboratuvar verileri ve tedavi bilgileri kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya 63 hasta (42 kız) dahil edildi. Tanı anındaki ortalama yaş 13,9+/-2,2 yıl (11,1-17,3) olup hastaların %95'i pubertal dönemdeydi. Ortalama ağırlık, boy ve beden kitle indeksi (BKİ) standart deviasyon skoru (SDS) sırasıyla 2,3+/-1,5 (-3,2-5,9), 0,3+/-1,2 (-2,2-3,5) ve 2,1+/-1,1 (-2,5-3,9) olarak bulundu. Tanı sırasında 22 hastada (%34,9) poliüri ve polidipsi mevcuttu. Dört hasta diyabetik ketoasidoz ile başvurdu. Hastaların 34'ünde (%54) ailede T2DM öyküsü saptandı. Dört hastada (%6,6) diyabet otoantikorları pozitif bulundu. Ortalama HbA1c düzeyi %8,7+/-2,0 idi. Tedavi açısından 24 hasta (%38) yalnızca metformin, 29 hasta (%46) metformin ve insülin kombinasyonu, 5 hasta (%8,0) ise yalnızca insülin kullandı. Komplikasyonlar değerlendirildiğinde, bir hastada (%1,6) nöropati ve iki hastada (%3,2) nefropati saptandı. Sonuç: T2DM'nin önlenmesine yönelik stratejiler, erken yaşlardan itibaren obezitenin azaltılmasına odaklanmalıdır. Sağlıklı beslenme ve düzenli fiziksel aktiviteyi teşvik eden toplum temelli müdahaleler, çocukluk çağı T2DM yükünün azaltılmasında büyük önem taşımaktadır.
