Esra SUAY TIMURKAAN, Mustafa TIMURKAAN, Muhammed Fuad USLU
Hipokrat Tıp Dergisi - 2025;5(3):96-102
Giriş Demir eksikliği anemisinin (IDA) HbA1c ile ilişkisini incelemek, yakın zamana kadar birçok çalışmanın konusunu olmuştur. Fakat bu çalışmalar arasında ciddi tutarsızlıklar mevcuttur. Amacımız IDA tanılı diyabetik hastalarda, tedavi önecesi ve sonrası HbA1c düzeylerinin nasıl etkilendiğinin incelenmesi ve aydınlatılmamış bu konunun açıklığa kavuşturulmasıdır. Gereç ve Yöntemler Bu retrospektif analiz , IDA ve T2DM tanısına sahip 899 hasta üzerinde gerçekleştirilmiştir. Dahil edilme kriterlerini karşılayan toplam 166 hasta çalışmaya alınmıştır. Katılımcılar intravenöz demir tedavisi alanlar, oral demir tedavisi alanlar ve tedavi almayanlar olmak üzere üç gruba ayrılmıştır. Bulgular Çalışmaya 104'ü kadın (%62,7) ve 62'si (%37,3) erkek olmak üzere toplam 166 hasta dahil edilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 59,10+/-13,31dir. Hem IV grubunda, hem oral grubunda hem de tedavi almayan grupta ikinci glukoz ölçümü birinciye göre anlamlı şekilde artış göstermiştir (p<0,001). Tedavi almayan grupta ikinci HbA1c ölçümü birinciye göre anlamlı şekilde artış göstermiştir (p=0,01). HbA1c düzeylerini gruplar arası kıyasladığımızda ise hem tedavi öncesi hemde tedavi sonrası anlamlı bir fark bulamadık. Sonuç Bu çalışmada, IDA ve T2DM'li hastalarda demir tedavisi alan gruplarda HbA1c düzeyleri genel olarak stabil seyrederken, tedavi almayan grupta ferritin düzeylerindeki azalma ile birlikte HbA1c ve glukoz değerlerinde artış gözlendi. Bu bulgular, demir eksikliğinin giderilmediği olgularda HbA1c'nin gerçek glisemik durumu olduğundan daha yüksek yansıtabileceği yönündeki hipotezle uyumludur. Anemi varlığında HbA1c'nin değerlendirilmesinde literatürdeki tutarsızlıklar ve H bA1c düzeylerinin normalden hem yüksek hem de düşük olabileceği olasılığı göz önünde bulundurulmalı, diyabet yönetiminde bu parametre dikkatyle yorumlanmalıdır.
