MEHRUNNİSSA KHANOM, AFROZA HOQUE, MOHAMMED PARVEZ IQBAL SHARİF, MUSLİMUDDİN SABUJ, AMİR HOSSAİN
Northwestern Medical Journal - 2022;2(3):177-181
GİRİŞ ve AMAÇ: COVID-19 pandemisi nedeniyle tüm dünyadaki eğitim sistemi, yüz yüze öğretimden çevrimiçi öğretime ani geçiş zorunluluğuyla karşı karşıya kalmıştır. Tıp öğretimi bundan en çok etkilenen alanlardan biri olmuştur. Yüz yüze öğretim ile çevrimiçi öğretim arasında bazı niteliksel farklılıklar vardır, bunlar hem öğretmen hem de öğrenci tarafından kolayca anlaşılabilir. Bu makalede Bangladeş’te özel bir tıp fakültesindeki öğretim üyeleri ve öğrencilerin COVID-19 karantinası sırasında çevrimiçi sınıflardaki deneyimleriyle ilgili durumları ve görüşleri araştırılmıştır. YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu çalışma yerel etik kurul tarafından onay sonrası gerçekleştirilmiştir. Kurumumuzda Haziran 2020’den Kasım 2020’ye kadar çevrimiçi eğitim-öğretim etkinliklerine katılan ve bilgilendirilmiş yazılı onam veren tüm öğretim üyeleri ve öğrenciler bu çalışmaya dahil edildi. Bu kesitsel çalışmada veri toplamak için Google formunda önceden test edilmiş bir anket kullanıldı. BULGULAR: Çalışmaya öğretim üyelerinin %85’i ve öğrencilerin %87’si katılmıştır. Öğrencilerin %20’si çevrimiçi derse hiç ilgi duymadığını ifade etmiştir. Dikkat çekici bir şekilde, öğretim üyelerinin %58’i ve öğrencilerin %74’ü çevrimiçi dersi hiçbir zaman yüz yüze dersin tam bir ikamesi olarak görmediklerini belirtmiştir. TARTIŞMA ve SONUÇ: Mevcut çalışma, çevrimiçi sınıflarda uygun etkileşimin olmaması, klinik öğrenciler için çevrimiçi dersin daha az etkili olması, öğretim üyelerinin daha az hazırlıklı olmaları ve çevrimiçi sınıfın yüz yüze eğitimin tamamen yerine geçememesi gibi konularda diğer çalışmalarla benzerlik göstermiştir.
