MURAT TUTANÇ, VEFİK ARICA, FATMAGÜL BAŞARSLAN, SEÇİL GÜNHER ARICA, ALİ KARAKUŞ, İBRAHİM ŞİLFELER, MEHMET TAYİP ARSLAN, SERVET YEL, HALİL KOCAMAZ, KENAN HASPOLAT, MEHMET BOŞNAK
Southern Clinics of Istanbul Eurasia - 2010;21(1):28-32
AMAÇ: Bu çalışmadaki amacımız Çocuk Acil Ünitesi (ÇAÜ)’ne getirilen cerrahi olmayan çocuk hastaların taşınma şartlarını değerlendirmekti. YÖNTEMLER: Eylül 2004- Kasım 2004 ayları arasında değişik hastanelerden sevk edilen 166 çocuk hasta çalışmaya dâhil edildi. Çocuk acile uğramdan büyük acile giden travmatik hastalar ve farklı nakil şartları gerektiren yeni doğanlar çalışmaya dâhil edilmedi. BULGULAR: Nakil edilen hastaların 76’sı kız (%45,7), 90’ı erkek (%54,3) idi. Yirmi altı hastanın (%15,6) sağlık güvencesi bulunmazken 84 hastanın (%51,8) sağlık güvencesi yeşil karttı. Nakil kararının 141’ini (%84,9) uzman doktor verirken, 6 (%5) hastada sevk eden belirlenemedi. Hastaların 21’i (%13,8) birden fazla merkeze uğramıştı. Ancak 7’si haber verilerek gönderilmişti. Yüz otuz hastada (%59) nakil öncesi bilgi yetersizdi. Nakillerin 72’si (%43) ambulansla yapılırken bu ambulansların 10’u (%6) tam teşekküllü idi. Eşlik eden personelin 5’i (%3) doktor, 14’ü (%8,4) hemşire idi. Diğerleri tecrübesiz veya eğitimsizdi. Yüz elli ikisi (%91,5) yatırılarak tedavisine başlandı, hastaların 29’u (%17) ÇAÜ’ ne vardığında agonizan haldeydi. SONUÇ: Hastaların hastaneler arası nakli sırasındaki uygulamaların eksik ve yetersiz olduğu ve bu konuda düzenlemelere gerek duyulduğu kanısına varıldı.
