EZGİ KAR, EVİN KOCATÜRK, ZEYNEP KUSKU KİRAZ
Düzce Tıp Fakültesi Dergisi - 2025;27(2):208-213
Amaç: Diyabet ve tiroid fonksiyon bozuklukları benzer mekanizmalara sahiptir ve gözden kaçabilir veya tanı konulamayabilir. Bu çalışmanın amacı, tiroid hormon düzeylerinin glikolize hemoglobin (HbA1c) üzerindeki etkisinin ve tiroid-diyabet ilişkisinin değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntemler: Yaşları 18 ve 60 arasında olan hastaların aynı örneklerinde ölçülen HbA1c, glikoz, serbest T3 (fT3), serbest T4 (fT4) ve tiroid uyarıcı hormon (thyroid-stimulating hormone, TSH) değerleri elde edildi. Normoglisemik bireyler TSH düzeylerine göre normal, hipotiroidi ve hipertiroidi olarak alt gruplara ayrılırken (Model 1), tiroid fonksiyon bozukluğu olmayan hastalar HbA1c düzeylerine göre normoglisemik, prediyabetik ve diyabetik olarak alt gruplara ayrıldı (Model 2). Elde edilen verilerin korelasyonları ve farklılıkları analiz edildi. Bulgular: Model 1’de hipertiroidi grubunda ortanca HbA1c düzeyi 5,44 (aralığı 5,08-5,68) olup normal (5,32; aralığı 4,96-5,69) ve hipotiroidizm (5,33; aralığı 5,02-5,65) gruplarından anlamlı derecede daha yüksekti (p=0,021). Model 2’de, fT3 düzeyleri normoglisemik hastalarda (3,11; aralığı 1,95-3,75 pg/ml), prediyabetik (3,01; aralık 2,13-3,82 pg/ml) ve diyabetik (3,00; aralık 2,02-3,69 pg/ml) hastalara kıyasla anlamlı derecede daha yüksek bulunurken (p=0,001), fT4 düzeyleri ise diyabetik hastalarda (1,29; aralık 0,56-1,74 ng/dl) normoglisemik (1,23; aralık 0,72-1,89 ng/dl) ve prediyabetik (1,24; aralık 0,73-1,66 ng/dl) hastalara kıyasla anlamlı derecede daha yüksekti (p=0,003). Sonuç: Sonuçlar, HbA1c düzeylerinin diyabetik olmayan bireylerde tiroid fonksiyonları için bir belirteç olabileceğini göstermiştir. Diyabetik hastalarda tiroid hormon dengesi ve oranları değişmektedir. Daha iyi glisemik kontrol ve komplikasyonların önlenmesi için, özellikle diyabete yatkınlığı olan bireylerde düzenli tiroid fonksiyon taramaları önerilmektedir.
