TÜRKİYE'DEN BÜYÜK ÖLÇEKLİ RETROSPEKTİF KOHORT ÇALIŞMASI: HASTANEYE YATAN COVID-19 HASTALARINDA DİYABETES MELLİTUSUN PROGNOSTİK ETKİSİ

Gökçen Güngör SEMİZ, Mehmet Çağrı ÜNAL, Berna DEMİR YÜKSEL, Merve ÇELİK, Ceren TERZİOĞLU, Özgür APPAK, Oya Özlem EREN KUTSOYLU, Gökçen ÖMEROĞLU ŞİMŞEK, Mustafa Mahmut BARIŞ, Necati GÖKMEN, Mehmet Emin ARAYICI, Serkan YENER

Developments and Experiments in Health and Medicine - 2026;40(4):469-480

Dokuz Eylül University, Faculty of Medicine, Department of Internal Medicine, Division of Endocrinology and Metabolism

 

AMAÇ: Bu çalışma, hastanede yatan hastalarda COVID-19 hastalığının şiddeti ve mortalite sonuçlarının öngörülmesinde diyabetes mellitusun (DM) prognostik rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Geniş bir hasta kohortunun değerlendirilmesiyle, DM ile yoğun bakım ünitesine (YBÜ) yatış arasındaki ilişkinin ortaya konulması ve elde edilen bulguların Türkiye ulusal verileriyle karşılaştırılarak doğrulanması hedeflenmiştir. GEREÇ YÖNTEM: Bu retrospektif çalışmada, 2020- 2021 yılları arasında doğrulanmış COVID-19 tanısı ile hastaneye yatırılan toplam 906 hasta analiz edilmiştir. Hastalar, diyabet tanısı olan ve olmayan bireyler olarak iki gruba ayrılmıştır. DM'nin YBÜ yatış oranları, oksijen gereksinimi, hastanede kalış süresi ve hastane içi mortalite üzerindeki etkilerini değerlendirmek amacıyla yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş analizler yapılmıştır. BULGULAR: Diyabetli hastaların, diyabeti olmayan hastalara kıyasla anlamlı düzeyde daha şiddetli hastalık seyri gösterdiği saptanmıştır. Diyabetli grupta YBÜ'ye yatış oranlarının (OR = 1,474; %95 GA: 1,038 -2,094; p = 0,030) ve oksijen desteği gereksiniminin (p = 0,003) anlamlı derecede daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, hastanede kalış süresi diyabetli hastalarda anlamlı olarak daha uzun bulunmuştur (p = 0,013). Diyabetli hastalarda mortalite oranı klinik olarak daha yüksek gözlenmiş (%16,9'a karşı %15,9) olmakla birlikte, bu fark istatistiksel açıdan anlamlı değildi. İleri yaş (>=65 yıl), erkek cinsiyet ve hipertansiyon, hastalık şiddetinin başlıca belirleyicileri olarak tanımlanmıştır. SONUÇ: Elde edilen bulgular, ulusal "TurCoviDia" çalışmasıyla uyumlu olarak, diyabetin Türkiye'de COVID-19 hastalığının şiddeti ve sağlık kaynaklarının kullanımı üzerinde belirleyici bir faktör olduğunu göstermektedir. Yoğun bakım ve solunum desteğine duyulan artmış gereksinim, prognozun iyileştirilmesi açısından erken klinik müdahelenin ve etkin glisemik kontrolün önemini vurgulamaktadır.