İsmail DUSAK, Serap GÜNGÖR ÜNAL, Betül TOSUN
Sağlık ve Hemşirelik Yönetimi Dergisi - 2026;13(2):327-337
Amaç: Bu çalışma yoğun bakım hemşirelerinin alarm yorgunluğu ile klinik karar verme düzeyleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Bu tanımlayıcı ve korelasyonel tipteki çalışma, bir eğitim araştırma hastanesinin yoğun bakım ünitesinde çalışan 101 hemşire ile gerçekleştirilmiştir. Veriler "Yoğun Bakım Hemşire Tanıtım Formu", "Alarm Yorgunluğu Değerlendirme Ölçeği" ve "Hemşirelikte Klinik Karar Verme Ölçeği" kullanılarak toplanmıştır. Bulgular: Hemşirelerin Alarm Yorgunluğu Değerlendirme Ölçeği toplam puan ortalaması 64,83(SS=12,62), Hemşirelikte Klinik Karar Verme Ölçeği toplam puan ortalaması 142,37(SS=14,51)'dir. Alarm Yorgunluğu Değerlendirme Ölçeği toplam puanı ile Hemşirelikte Klinik Karar Verme Ölçeği toplam puanı arasında pozitif, anlamlı ve orta düzeyde bir ilişki bulunmuştur (r=0,346, p<0,01).Yoğun bakım hemşirelerinde alarm yorgunluğu toplam puanının klinik karar verme düzeyi üzerindeki etkisini incelemek amacıyla yapılan Bootstrap regresyon analizi (2000 örneklem) sonucunda kurulan modelin istatistiksel olarak anlamlı olduğu belirlenmiştir (R=0,36, R²= 0,13, F(1,99) = 14,86, p<0,001). Analiz sonuçlarına göre alarm yorgunluğu toplam puanı, klinik karar verme düzeyini pozitif ve anlamlı biçimde yordamaktadır (B = 0,42, SE = 0,12, BCa %95 GA [0,16 - 0,63]). Sonuç: Çalışmada, hemşirelerin alarm yorgunluğu ve klinik karar verme toplam puanlarının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Alarm yorgunluğu ile klinik karar verme arasında anlamlı bir ilişki olduğu saptanmıştır. Hemşirelerin alarm yorgunluğu puanlarının klinik karar verme puanını yordamakta ve alarm yorgunluğu azaldıkça (puan arttıkça) hemşirelerin klinik karar verme puanlarının yükseldiği görülmektedir.
