DERYA KARASU, CANAN YILMAZ, ESRA MERCANOĞLU EFE, ŞEYDA EFSUN ÖZGÜNAY, YILMAZ APAYDIN, İSRA KARADUMAN, MEHMET KAYDUL, YAVUZ SELİM ÇINAR, NERMİN KELEBEK GİRGİN
The Anatolian Journal of Clinical Investigation - 2015;9(4):194-202
Yoğun bakım ünitesinde tedavi edilen hastaların yakınları ile anestezi polikliniğine başvuran hastaların, beyin ölümü hakkındaki bilgi düzeylerinin ve organ bağışına yaklaşımlarının belirlenmesini ve karşılaştırılmasını amaçladık. Yoğun bakım ünitesinde yatan hastaların yakınları (Grup Y, n=100) ve polikliniğe başvuran ASA I-II hastalar (Grup P, n=100) ile 2 grup yapıldı. Okuma yazma bilen ve 18 yaş üstü kişiler seçildi. Bilgilendirilmiş onam alındı ve anketi doldurmaları istendi. Kendinde beyin ölümü gerçekleşirse Grup P nin %55’i ve Grup Y nin %59,6’sı; yakınlarında beyin ölümü gerçekleşirse Grup P’nin % 48,9’u ve Grup Y’nin %46,7’si organlarını bağışlayabileceklerini belirtti. Bilgi edinmede en çok TV’nin etkili olduğunu saptadık. Beyin ölümü ve organ bağışını daha önce duyanlarda, beyin ölümünü gerçek bir ölüm olarak kabul edenlerde, eğitim seviyesi ve gelir seviyesi yüksek olanlarda organ bağışlama isteği anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0.05). Organ bağışlama isteğinin en sık sebepleri hayat kurtarma (% 67,2) ve başkalarının acılarını dindirme (% 19,2) olarak belirlendi. İstemeyenlerin nedenleri ise % 19,2 dini nedenler ve % 18,4 aile izninin olmaması olarak saptandı. Organ bağış oranını arttırmak için öncelikle toplumun her kesimine devamlılığı olan eğitimlerin verilmesi, organ bağış kampanyalarının ve medya aracılığıyla halkı bilinçlendirmeye yönelik programların arttırılması ve din görevlilerinin bağış kampanyalarında aktif rol alması önerilebilir.
