ERKAN YAMAN, MEHMET ATASAYAR
Uluslararası Aile Çocuk Ve Eğitim Dergisi - 2014;2(4):171-184
Bu araştırmanın amacı zihinsel engelli çocuğu olan ebeveynlerin çocuklarını kabullenme düzeylerini belirlemektir. Araştırma, nitel desende oluşturulmuştur. Nitel araştırma desenlerinden araştırmanın doğasına uygun olan olgubilim deseni kullanılmıştır. Araştırmada yapı bakımından standartlaştırılmış açık uçlu görüşme formu kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde içerik analizi türlerinden kategorisel analiz kullanılmıştır. Çalışma, Sakarya ilinde engelli çocuğa sahip on dört ebeveynle yürütülmüştür. Ebeveynlerin yaş ortalaması kırk üçtür. Evlilik ortalamaları on sekiz yıldır. Engelli çocukların özür durumlarına bakıldığında ise beşi hafif derecede zihinsel yetersiz, beşi orta düzeyde zihinsel yetersiz, dördü ise ağır düzeyde zihinsel yetersizdir. Araştırma bulgularında, ebeveynlerin çocuklarının engelli olduğunu öğrendikten sonraki ilk tepkileri travma yaşamalarıdır. Bu etkinin bir-iki yıl kadar sürdüğü ifade edilmiştir. Ayrıca dışa kendilerini kapatma, aile içinde kenetlenme, sorunu çocuklarına ve çevreye yansıtmamaya çalışma, depresyona girme, psikolojik destek alma gibi durumlar yaşanmıştır. Sosyal çevreden gelen olumsuz bir durumla karşılaşılmasa da çocuklar akran zorbalığına maruz kalabilmiştir. Araştırma sonucunda toplumsal bilincin artırılması, okullarda görev yapan yönetici, öğretmen ve rehber öğretmenlerin bu konuda özellikle dikkat etmeleri gibi öneriler getirilmiştir.
